Muziek is mij al met de paplepel ingebracht. Thuis werd er altijd muziek gemaakt, wie geen instrument bespeelde, zong. Vooral canons zoals 'Donna Nobis Pacem' waren hits. Zo jong mogelijk werd ik naar de muziekschool gestuurd, eerst naar AMV en toen voor blokfluit. Dit heb ik jaren gedaan, totdat ik op de leeftijd kwam, dat ik flokfluiten (zoals we dat noemden) stom ging vinden. 'Flokfluiten' is niet stoer, maar gitaar spelen, dat vond ik pas stoer. Mijn vader had een oude jazzgitaar liggen waarvan de snaren een centimeter van de hals afstonden. Daar leerde ik de eerste akkoorden op.

geboren op 22 maart 1961

Ik had de snaren omgedraaid, want ik hield de gitaar andersom vast; ik ben namelijk zo links als ikweniewat. Op mijn zestiende verjaardag kreeg ik, net als elke jongen toen, een  echte Yamaha. Alleen was het bij mij geen buikschuiver, maar een gitaar. Een echte, linkshandige gitaar. Na een week oefenen op mijn nieuwe pronkstuk had ik al een optreden in jongerensoos Akcynè te Dongen. En toen wist ik het echt. Optreden was het mooiste wat er was. Ik kocht een oude elektrische gitaar en bouwde hem helemaal om tot linkshandig en ging hier en daar bij bandjes spelen. Ook trad ik in m'n eentje op en vertolkte Neil Young en Dylan-covers met daartussen mijn eerste geschreven liedjes. Op den duur had ik meer eigen nummers dan covers.

Op mijn achttiende verhuisde ik naar Zeeland. Vlissingen werd mijn thuishaven. Ik huurde van de gemeente een kleuterschooltje voor de zondagmiddag en dat werd mijn oefenhok. Met Peter de Smet, nu gitaarbouwer in Schoondijke, hebben we met ons volume heel de buurt onveilig gemaakt . De gemeente ging het pand op den duur  verder afbreken.

Ik verhuisde naar Oost-Souburg en leerde daar Rick de Visser kennen, een fantastische gitarist. Hij had thuis  een heuse studio.  Ongelooflijk, zoveel lichtjes had ik nog nooit tegelijk zien branden . We schreven nummers en we namen alles met zijn tweeën op. Laagje voor laagje. Rick deed de gitaren en piano, ik de bas, drums en zang. In deze tijd had ik een flinke dosis studio ervaring opgedaan. Na drie jaar hadden we genoeg materiaal voor een repertoire. Tijd om dit eens aan het publiek te tonen. We vonden muzikanten die met ons in zee wilden gaan, waaronder Gerrit,Tonnie Tilroe en René v.d Hoven, drummer van Dragline. Bij ons eerste optreden leerden we Bas kennen en vanaf toen deed hij met ons mee. Rick was niet zo'n podiumbeest, dus hij stopte. Guido Wal werd onze nieuwe gitarist en we gingen de band Mamilla Paradise noemen. We gingen overal optreden, wat een leerzame tijd was. De teksten nam ik voor mijn rekening, de muziek creëerden we in het oefenhok. Nu is Rick weer onze gitarist en daar ben ik heel blij mee.

Eind '97 werd ik plotseling ziek. Maar na deze heftige tijd is het ons weer gelukt fantastische muziek te maken. Mede door alle steun van de bandleden en het muziek maken in het algemeen zijn we  weer helemaal terug, met nog meer honger naar het podium. Weet je, ik ben echt wèl een podiumbeest!  

Mijn hobbies:
Meubels maken, klussen, alles wat met muziek te maken heeft.

Mijn idolen:
Lance Armstrong (mijn held, superfighter, wielrenner )
Neil Young (voor zijn eerlijke emotie)
Frank Zappa ( Muzikaal ten top en dit met veel humor vermengd, een gouden combinatie)
Steve Morse (de beste gitarist van de wereld, net als al die andere gitaargoden die ik nu echt niet allemaal op ga schrijven)  

Mijn top vier:
1. La chanson des vieux amants - Jacques Brel
2. Sometimes I feel like screaming - Deep Purple
3. Little wing - Stevie Ray Vaughan
4. Yes - Soon
5. Mathilde Santing - Wonderful life

Ik gebruik bij Mamilla de volgende attributen:
LH Fender Stratocaster USA gitaar


Lag LH Autumn Acoustic guitar.
Mesa Boogie fifty-fifty,Mesa Boogie Studio preamp
Mesa Cabs.
Shure SM58, sennheiser wireless system