Hier is het allemaal begonnen met ons. Met dit festivalletje. Toen heetten we nog Rick, Ruud and the Belt. Bas was toeschouwer en onze toenmalige bassist was errug slecht. We hadden aan Bas gevraagd om voortaan met ons mee te spelen. Dat wilde hij en de bassist werd netjes verzocht..... en Bas speelde voortaan bij ons. Gerrit en Ruud speelden al een jaar samen en René van de Hoven was toen onze drummer. Tonnie Tilroe was de saxofonist. Rick speelde voor het laatst mee.     

Guido Wal wordt na een kleine auditie gekozen tot onze nieuwe gitarist. De bandnaam moest natuurlijk zonder Rick ook veranderen. Na een paar pilsjes werd er een nieuwe naam geboren. MAMILLA PARADISE. Mamilla is latijn voor tepel. Paradise is 't Hof van Eden, dus MAMILLA PARADISE is vrij vertaald tepelhofje. Vanaf toen gingen we fanatiek verder met het uitbreiden van ons repertoire. Ruud, Bas, Guido, Gerrit, Tonnie en René waren de leden van de band op dat moment.           

Ons eerste optreden als Mamilla. Een  gigantisch feest. In een schuur op een platte wagen speelden we onze nummers. Er was een hele tapkraam met bier aanwezig en een grote SRV wagen vol met snacks. We bleven met z'n allen slapen in een grote bungalowtent op het gazonnetje bij de boer. Met dank aan de familie Boonman!  Het enige nadeel was dat er 's ochtends een aantal fusten bier over bleken te zijn, maar er was geen koolzuur meer. Dat hinderde niet, want dan komt het bier niet meer zo snel op.

Onze eerste demo gingen we opnemen. We hadden in onze oefenruimte alles opgesteld en zouden het live in één keer opnemen. We hadden twee technische mensen ingehuurd voor de opnames.
Bas en Ruud bleven die nacht, tussen alle apparatuur en de rotzooi die ook in de loods stond, slapen. Eerst werden er een paar zakken paprika chips weggespoeld door een x aantal flessen wijn. Iets wat Bas zich nog goed kan herinneren. Het kostte hem de volgende dag een doos maagtabletten.  We waren zeer tevreden over de opname-resultaten, maar nu durven we eigenlijk de demo niet meer te draaien

Weer een festival met nu ons als laatste band. Dit hebben we geweten. We begonnen op een echte Rock & Roll- tijd. Na tweeën 's nachts!  (en 20 bier)

Dit was de laatste keer dat René mee zou drummen. Hij kreeg het druk met zijn andere band, waar hij al lang in speelde. Dragline, een band die overigens nog steeds overal optreedt. Het was trouwens wel een raar verlopen dubbeloptreden van ons en de toenmalige band “Kam je haar”. We leerden van die band hoe je het níet moest doen. Dat bleek wel, want toen zij na ons begonnen te spelen, liep de zaal helemaal leeg .Alleen wij waren er nog. Toen gingen wij ook maar.

Dit was onze eerste demopresentatie. Inmiddels hadden we, eindelijk na vele audities, een nieuwe drummer gevonden. Rob van Akkeren is de naam en we hadden er een goede aan.
Het was volle bak en een zeer gezellig en geslaagd optreden.

Jazzroute in middelburg. Wij als niet jazz-spelende band hadden veel bekijks.

In de grote tent van Brogum voor veel publiek.     

Breek ons de bek niet open! Wat een ballentent!!! (staat op de zwarte lijst!)

Dit was een bloedhete dag. Maar we hadden het wel heel erg naar ons zin. Een waanzinnig optreden en de organisatie was perfect.

Ruud doet mee als gastzanger met een EAGLES-sessie van Grandpa Nick Sessieband.

De Zeeuwse belofte. Een soort wedstrijd georganiseerd door Stichting Popmuziek Zeeland. Voor de beste band van Zeeland. Je kan appels niet met peren vergelijken, maar ach, we konden weer eens spelen. Guido was naar Curaçao. André Moehijam viel in. We werden in het totaal van alle voorrondes 5e.

Een akoestische set.  Het werd een “post”natale depressie… Wat was dat slecht gespeeld!

(een kleine greep uit de optredens en gebeurtenissen van Mamilla, vanaf het prille begin)

Onze tweede demo werd opgenomen. Bij Wolfert. Studio 2 is een boerderij omgebouwd tot een heuse opnamestudio. Niets is daar te gek. Heb je een Hammond nodig met Leslie? Heeft hij allemaal. En ook een stel goede oren en da's héééél belangrijk.

Dubbelconcert met de toenmalige bekende Zeeuwse bluesband: The Emmerroyts.    

Presentatie van de tweede demo. We braken het drankomzet-record van het café. Er was geen flesje bier meer te krijgen. (Dit record is ons overigens een jaar later door Bløf afhandig gemaakt.Toen werden ze beroemd)    

Voorprogramma van Normaal. Tot de knieën in het bier en bukkend voor laag-overvliegende kartonnetjes en glazen speelden we een strakke set. (Met dank aan de sympathieke crew van Normaal.) Veel geleerd, veel gelachen en veel gedronken.    

Dat er tijdens het Straatfestival in zo'n kleine kroeg zóóó veel mensen kunnen! Wel eens een band zien spelen op verticale gitaren???

Voorronde van de eerste Unplugged Competitie. We mochten door….

Finale van de Unplugged Competitie. We behaalden hier een gedeelde eerste plaats, met een eervolle vermelding voor beste performance.     

Er staat in de kleedkamer boven op zolder een hele grote (toen nog volle) koelkast en vanuit het raam kun je prima naar beneden piesen! Inmiddels was Patricia de Meulmeester i.p.v. Tonnie op de sax bij ons komen blazen.    

Ja hoor!!!! We zijn er weer!!!! Maar dan nu wel op den elektriekers.

Fantasties optreden! Alleen jammer dat er 2 mensen kwamen kijken. Dit was hun drukste avond van het jaar! Ook deze tent staat sindsdien op de zwarte lijst!    

Uitreiking Zeeuwse Popprijzen. Ook van de Stichting Popmuziek Zeeland. Wij waren genomineerd in de categorie Beste Demo. Lekker gegeten en gedronken met een leuk bandje op de achtergrond… (Ook de presentator heeft een onuitwisbare indruk op ons gemaakt…!)    

Opnamen voor onze eerste volledige cd. Het was zweten, maar mede dankzij de goede oren van studio-eigenaar Wolfert “Bietje Zompig” Jumelet is het resultaat prima aan te horen.     

't Was flink zoeken voordat we de kroeg hadden gevonden. Hierdoor waren we pas 10 minuten voor aanvang van het optreden aanwezig. Na een geslaagde wereldrecordpoging bandje-opbouwen begonnen we precies op tijd. Leuke tent!    

We maken veel mee, maar dat onze gage bestond uit 2 slagroomtaarten hadden wij ook nog nooit meegemaakt! (Ze waren best lekker overigens.) Vanaf nu gingen we zonder sax met vijf man verder.    

Finale Unplugged-competitie. We werden derde en we wonnen een tegoedbon om in deze tent te mogen drinken en eten. Het was wel even wachten op het toetje, misschien krijgen we het nog wel een keer.       

Ja hoor!!! Daar zijn we weer!!!

CD-presentatie. Dit werd gevierd als zijnde de geboorte van ons “kindje”. Iedereen kreeg bij binnenkomst van de kraamverpleegkundige beschuit met muisjes en 2 dikke travo-draagmoeders brachten de CD aan de man. Feessie!    

Als dank voor het vervaardigen van onze CD-voorkant speelden we tijdens een expositie van kunstschilderes Marian Aerssens. Tussen alle schilderijen konden we nog net een plekkie vinden om onze liedjes te vertolken.    

Opnamen voor de kindermusical “Back Off”. Binnen 8 weken 9 nummers gecomponeerd, gearrangeerd en opgenomen. Is voor ons een persoonlijk record.     

Premiere van de musical “Back Off”.

Onze eerste Europese toernee. Voor de duidelijkheid: We speelden op een kleine camping in het Luxemburgse gehucht Ermsdorf waar we onze tentjes opgeslagen hadden. Het veld was net groot genoeg voor het Mamilla-kampement. Luxemburgse katers kunnen trouwens zeer gericht pissen. Van 2 meter afstand de klankkast van de gitaar van Ruud vol pissen blijft een hele prestatie!     

Ja hoor!!! Daar zijn we weer!!!    

deel 1